پاگرد خانه ی راحله اینها

ديوارهاي مكعب چهار در چهار، چوبي تيره، و لامپ صد وات وسط پاگرد زرد بود. از ورودی سالن به پاگرد پله ی کوتاهی می خورد که می شد روی آن نشست و بند کفش بست. از آن پایین پله ها انگار دست انداخته بودند دور گردن هم. من به آن پاگرد مكعب چوبي به شدت احساس گرمي داشتم. چيزي و احساسي كه با مسئله ي اطمينان مربوط بود.

وقتهايي در طول روز احساس ياس آور بي اعتمادي پيدا مي كنم، صداها ساكت مي شوند و دچار حالتي مي شوم كه در آن تلاش خودم و اطرافيان براي پيشبرد زندگي، وسايلمان، هوا و محيط گرداگرد همه مضحك و بي فايده مي شوند. این وقتها به خاطره ي آن پاگرد پناه مي برم، خودم را آنجا تصور مي كنم تا اگر مجال داد و موفق شدم
اطمينان آن فضا را از خاطره اش بيرون بكشم و احساس تعادل كنم.
چهار ديوار آنجا با تمام جزئياتش براي من روشن بود، چيزي از خارج نبود كه خيال كنم بايد به آن اضافه شود. همه چيزها كافي بودند و من دركشان مي كردم. غير از اين هم اگر چيز بيشتري بوده كه باعث شده احساس امنيت با آن پاگرد ديوار چوبي برايم تداعي شود نياز نيست كشفش كنم، ممكن است سحري در كار باشد كه با كشف باطل بشود

Advertisements
در حاشیه | این نوشته در Uncategorized ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s